Իմ հարցազրուցի ընթացքում լրագրողների հետ քննարկվեցին մի քանի կարևոր տնտեսական հարցեր։
Առաջին հերթին՝ գազի ավելի ցածր գների հնարավորությունների մասին։ Ես կարող եմ հաստատել, որ գոյություն ունեն և վաղուց են եղել առաջարկներ, որոնք նախատեսում են գազի վաճառք ավելի ցածր գնով, քան այն, որով այն ներկայումս մատակարարվում է Հայաստանի սպառողներին։ Այս տեղեկատվությունը ինձ հասել է արտերկրի գործընկերների կողմից, ոչ թե պետական մարմինների։ Պետք է նշեմ, որ խոսքը Ադրբեջանից գազ ներկրելու մասին չէ, այլ երրորդ երկիր է հայտնել պատրաստակամություն՝ գազ վաճառելու։
Հետաքրքրական է նաև այն փաստը, որ Հայաստանը միակ երկիրն է աշխարհում, որը վերջնարդյունքում գազը ստանում է 120%-ով ավելի բարձր գնով, քան այն ստանում է սահմանին։
Տնտեսական ոլորտի մեկ այլ կարևոր կետն այն է, որ Ռուսաստանի Դաշնության կողմից Հայաստանում գործող ընկերությունները աշխատում են շահույթով։ Իմ կարծիքով՝ սա պետք է ընկալվի որպես դրական ազդեցություն՝ որպես տնտեսական գործունեություն ծավալելու համար ամենահարմարավետ երկրներից մեկը։
Այնուամենայնիվ, պետք է նաև իրատեսական լինել։ Ես կարծում եմ, որ Եվրամիության հետ ագրոարտադրանքի վաճառքի նոր մեխանիզմների վերջնական հաստատման ընթացքում մեր երկրի տնտեսությունը կարող է կրել որոշակի վնասներ։
Իմ տեսակետով՝ արտահանման այս մոդելը, երբ թարմ միրգ ու բանջարեղենը արտահանվում է միայն մեկ-երկու ամիս շարունակ, բնորոշ է այն երկրներին, որոնք չեն տիրապետում անհրաժեշտ տեխնոլոգիական հնարավորություններին։ Հետևաբար, պետությունը պետք է ակտիվորեն աջակցի այնպիսի մոտեցումների, որոնք նախատեսում են արտադրանքի նախապես վերամշակում և ամբողջ տարին արտահանում։ Սա կօգնի ապահովել ավելի կայուն և երկարաժամկետ տնտեսական աճ։
